Он цаг яг л ус урсах шиг хурдан өнгөрч байгааг өнөөдөр л мэдлээ. Ардчилсан намынхан хорин жилийн баяраа хийж, хөл толгойгоо олохгүй  шагналын хөлд нэрвэгдэж байгаа энэ өдрүүд тэртээд өнгөрч хоцорсон арван хэдхэн насны минь дурсамжийг сөхөөд болдоггүй. Буйдхан, жижигхэн аймгийн төвд улаанаар эрчлэн босох хавсрага, хаврын өнгө дагуулж байсан тэр өдрүүдэд “Өлсгөлөн болж байна” гэдэг мэдээг чимээ шуугиантайхан авчирч билээ.
"400 хонины толгой ба миний мэдэх 90 оны амьдрал..." цааш унших »

Сайн байна уу ээжээ. Намрын шар өдрүүд навчсын ёолох дуутай хамт өнгөрч байна. Нарны илч харьсан энэ шар өдрүүд сэтгэл сэмлээд, холоо явсан таныг санаад ганцаардаж байна. Эх газрын зөөлөн хөрс, нар, хуранд угаагдаж, эргэх дөрвөн цаг бие биеэ дэрлэн зүйрмэглэж, хорвоо дэлхий бахь байдгаараа эргэж байгаа ч хөөрхийдөө тэнэг, гэнэхэн охины тань сэтгэлд өвлийн жавар хургачихаад салахгүй байна. Дэлхий ямар даахгүй гэсэн биш дээ. Дэргэд минь сууж, жаахан ч гэсэн амрахгүй яасан юм. Өөдгүй энэ орчлон дээр мянга мянган хүмүүс өр авлага нэхэж амьдраад л байхад өөдөсхөн жаахан охиндоо ачийг тань хариулж баярлуулах өдөр хоног жаахан ч гэсэн үлдээхгүй яасан юм.
"Диваажинд байгаа миний ээжид" цааш унших »

СЭТГЭЛД МАНДСАН НАР ИЖИЙ МИНЬ

Энэ өвөл шиг их даарч үзсэнгүй. Зузаан хүрэм өмсөж, хичнээн  олон хувцас давхарлаад ч нэмэр алга. Ёоз муутайхан тэнгэрийг харах тоолондоо хээр орхиод ирсэн ээжийгээ бодоод л даарч байна. Хөөрхий дөө миний ижий л  наддаа нар байсан юм байна.

Энэ өвлийн шинэ жил шиг утга учиргүй баяр хөөрийг өдий наслахдаа үзсэнгүй. Хиймэл гоёл, өнгөө хэдхэн өдрийн дотор гээх саа, чангахан шиг хүрчихвэл хагарчихмаар гоёл чимэг. Юм бүхэн нэг л хий хоосон санагдаж байна.  Ивийдээ ижий минь л наддаа баяр баясгалан байж.

Урьд нь сонсоод сэтгэл гэгэлздэг байсан дуртай дуугаа аялах гэж үзлээ. Хоолой дээр ая биш гуниг тээглэж байна. Тиймээ ижий минь та л миний аялдаг дуу байж.
"Ээжтэй нь ээжийгээ хайрлаж яваарай, харин бусад нь үргэлж санаж яваарай" цааш унших »

  Хүв хүйтэн хэрнээ хачин тунгалаг өвлийн тэр өглөө цав цагаахан цасан дээр орь ганцааранг нь орхиод ирсэн ээжийгээ санаж, хачин  их даарч, дагжин чичирч, 400 гаруй хоногийг илээсэн байна. Харин өнөөдөр хаврын урь орж байгааг гэнэтхэн анзаарлаа. Бор шувуу шиг хэдэн жаал гудамжинд шуугилдан тоглохыг хараад анх удаагаа л хүнд үхтлээ атаархаж үзлээ.
"ИЖИЙ МИНЬ ӨВС БОЛОН УРГАЖ БАЙГАА..." цааш унших »

Сүүлийн үед Банжигмаануудын ааш араншин олдохгүй жаахан хэцүү, дээр нь интернет тасраад, сэтгэл гэгэлзээд шал сонин байна. Ер нь Банжигмаанууд яачихсийн. Диваажингийн хоригдол, Бялзуух, Оогийноо, Хайрын шөнө, Эрхэмцэцэг ордог хэдийн үүд хаалга хаалттай. Нэг л гомдсон тунирахсан хүмүүс. Явлаа, гарлаа, болилоо. Явах гарах болих л байсан юм бол яах гэж үүдээ нээж өгсөн юм гэж бодохоор гомдоод байна.

Диваажингийн хоригдол яргуй дэлгэрхээр ирнэ гэсэн. Тиймээс өнөөдөр Зайсанлуу явж, ямаатай уралдан цас малтаж байж ийм нэг яргуй авчирлаа. Бялзуух завгүй байгаа гэсэн. Маргаашнаас би очиж ажил дээр нь суух гэж байгаа. За тэгээд хаалгаа өөр ямар шалтгаанаар барьснаа зарим нэг хүмүүс хэлээд байгаарай. Би гомдлыг чинь тайлж, голыг чинь дэвтээж, галыг чинь асааж өгье за.  

 

Одоогоос олон жилийн өмнө, ээжийн хайртай цагаан үнээгээр тогоо тослох болдог юм байна. Ээж уйлж, зул барьж, “Хүүхдүүдийнхээ амыг тосолсон, хөгшин үнээнийхээ махыг би л лав идэж чадахгүй. Дүүд л өгөөд явуулахаас” хэмээн үглэж, аав маань “Хөөрхийг нухмааргүй л байх юм. Даанч ирэх хаврыг давахгүй дээ” хэмээн ярьж байхыг сонссон юм. Ээжийн айгаад байсан “тогоо тослох” өдөр нь ч болов. Гэрийн ажлаас хэзээ ч хойш сууж үзээгүй ээж маань ганц зул барьж тавьчихаад л хашаанаасаа гараад гүйчихсэн.
"Миний амьдралдаа харсан хамгийн харгис аллага буюу хүн хэмээх тэжээвэр амьтан" цааш унших »

Уйтгартай байнаа. Цаг хугацаа гэгч энэ хөлгүй далайн эрэгт ганцаараа салхи сөрөн зогсож байх шиг л санагдаад байх юм. Сэтгэлээ дэлгэж, зүрхээ чагнаж, өнгөрсөн бүхнийг эргэцүүлэн санаж, өнөөдрийн тухай, маргаашийн тухай бодож байна. Уг нь миний сэтгэлд хайр гал мэт дүрэлзэн асаж, миний итгэлийг нар хэзээ ч жаргахгүйгээр гийгүүлж, хөл минь өд шиг хөнгөн, хүсэл минь тэнгис мэт гүн байсан цаг саяхан мэт санагдаж байна. Гэвч өнөөдөр хөндий хоосон өрөөнд хөсөр хаясан захидал шиг сэтгэл минь эзэнгүйдэж, тас савсан хаалганы чимээнд тасарч унасан сарнайн дэлбээ шиг итгэл минь мөхөж байх шиг санагдаж байна.
"ЧИ НАМАЙГ БУУЛГАЖ АВМААР БАЙНА УУ? БИТГИЙ ГОРЬД..." цааш унших »

Энэ өдөр туучаад өнгөрсөн цаг хугацааг эргэн харж, эргэцүүлж бодохыг хүсч байна. Өнөөдөр миний төрсөн өдөр. Гэхдээ гучин насны босгыг хэдийнээ давчихсан учраас баярлаж хөөрөөд байх хүсэл үнэндээ алга. Төрсөн өдөр. Энэ өдрийг би дөрвөн настай байхаасаа л мэддэг болсон юм. Харамсалтай нь энэ өдрийн тухай сайхан бус гашуун дурсамж л надад үлдэж. Би угаасаа эмээ өвөөгийн хүүхэд. Өндөр хар өвгөн Дэлгэрмөрөний  мөсөн дээр бургас чирж, би тэр бургасан дээр нь халтардаж, хир даг болсон жижигхэн үстэй дээл өмсчихсөн, хааны гүнж шиг эрхлэж явснаа бүдэг бадагхан санадаг. Мөсөн дээр халтирч унаад өвөө ёолж, харин би цангинатал инээж байснаа санаж байна.
"“ТӨРСӨН ӨДРИЙН БАЯР ХҮРГЭХ ХЭРЭГГҮЙДЭЭ ТУУЧААД ӨНГӨРСӨН ЦАГ ХУГАЦААГ Л ЭРГЭЖ ХАРАХЫГ ХҮСЧ БАЙНА" цааш унших »

Өнөөдөр миний охин 13 нас хүрч байна. Жижигхэн, эгдүүтэй, над шиг нулимсаа нууж залгидаг бардам, тэгсэн хэрнээ хэтэрхий уяхан... Яг л ээжийгээ өвчөөд төрчихсөн юм шиг адилхан, алдрай жаахан охин минь амьдралын их далайд хөл тавих гэж яарч, бас догдолж байгаа. Миний жаахан үр. Хагацал цуулж исгэсэн хайрын дундаас төрсөн алдрайхан үр минь. Амьдралын төлөө шунан дурлаж, ахиад бүр их тэмүүлж явсан арван есхөн настайдаа би ээж болж, дөчин насны босго дөнгөж алахсан эжий минь эмээ болон чамайг угтсан
"Алдрайхан жаахан, ариухан гэнэхэн охин минь" цааш унших »

Энэ үгийг би ихээ олон жилийн өмнө жаахан охин байхдаа ээжээсээ сонсож билээ. Тэр үед инээдээ барьж чадахгүй, савж унатлаа инээж байснаа санаж байна. Харин өнөөдөр  энэ үг толгойруу орж ирээд салахгүй юм. Салж унатлаа явж, савж унатлаа ажиллаж байгаа ч бүтээсэн зүйл тун цөөхөн.
"АМЬДРАЛ ЯГ Л ХООРМОГ ШИГ ЭРГЭЛДЭЖ, ХОШНОГО ШИГ ЧИХЭЛДЭЖ БАЙНА..." цааш унших »

Саяхан Дээлтэй монгол хөдөлгөөн өрнөж, үүнийг дэмжигчдийн уухай Банжигаар нэг цуурайтаж, Монгол хүн гэсэн бахархал өөрийн эрхгүй цээж дэлдэж байлаа. Гэвч гучхан хоногийн өмнө “Монгол хүн”, Монгол дээл”, Монгол ардын уртын дуу” хэмээн хашгирч байсан зарим нэг улс нам гүмхэн болчихож. Их мэдэгдэгчид, хий хөөрцөглөгчид, бас хойш суугчид, айж, түгшигчдийн их давалгаа савангийн хөөс шиг замхарч, хөөрхий гэнэн тэнэг Монголчууд ганцхан асуудал дээр хичнээн их эв түнжингүй, хичнээн их хойрго залхуу болохоо хангалттай нотлож өглөө. Уг нь Банжигаас гарсан хамгийн сайхан, хамгийн чухал, бас хамгийн их сэтгэл догдлуулсан санал бол “Монголчууд бүгдээрээ ганц өдөр Үндэсний хувцсаараа гоёх, олон зууны турш эдлэж, хэрэглэж ирсэн Монгол дээлээ дэлхийд өмчлөх л санал байлаа. Харамсалтай нь энэ сайхан санаачлагыг ойворгон нэг нь улс төржүүлж, ов зальтай нь мөнгө олох нүх болгон харж, аймхай нэг нь арагш сууж, хойрго нэг нь хойш татаад л замхруулчихаж байх шиг байна. Бид олон арван жилийн турш хий хоосон “Эх оронч үзэл” хэмээн хашгирч, хонгон дээрээ байгаа хөх толбоор гайхуулж, цээжээ дэлдэн орилцгоосон.
"МОНГОЛЧУУД АА. НҮДНИЙ БУЛАЙ БОЛЦГООГООД ДУУСАХ ЮМ БАЙНА Л ДАА" цааш унших »

 Сүүлийн үед үндэсний өв соёлийн тухай яриа дэгдэж, сэтгэл сэргэж байна. Гэвч бид нарт бодох, тунгаах зүйл цөөнгүй гарч ирээд байгааг дуугай хараад сууж зүрхэлсэнгүй. Тиймээс хэдэн үг хэлчихий гэж бодлоо. Бас битгий мушгиад гуйвуулаад байгаарай гэдгийг түрүүлээд сануулчихмаар байна. Монгол дээл, хөөмий гэх мэт үндэснийхээ өв соёлыг хадгалан үлдэх сайхан санаачлага гарч, олон хүн дэмжиж байна. Би ч ялгаагүй тэдний л нэг. Үүнийг дагаад Монгол хүн монгол хүн болж төрснөөрөө бахархаж, эх орон нутаг усаа гэсэн халуун дулаан сэтгэлтэй байгаасай гэж үнэхээр хүсч байна. Гэвч  сүүлийн үед зарим нэг блогчид санаатай санаагүй нь мэдэгдэхгүй яс хаясан, бусдыг элдвээр дайрч доромжилсон, элдэв үймээн самуунд  уриалан дуудсан, үнэн худал нь мэдэгдэхгүй мэдээллийг цуу болгон тараасан өнгө аястай бичлэгүүд олноор тавигдах боллоо. Тиймээс та бүхэндээ хандаж байна.
"Банжигчидаа. Хий хөөрцөглөж, хоосон сүржигнэж байж дахиад бусдын идэш болчих вий дээ бид нар" цааш унших »

Ойрд Банжигчдын үндэсний үзэл сэргэж, өв соёлынхоо тухай бичиж, дуулж, бас санаа зовж байгаад сэтгэл сэргэж, санааны мухарт олон жилийн турш нойрмоглон байсан Монгол хүний бахархал сэрж, омогшсон зүрх цээжээ дэлдэн цовхчиж байна. Зуун, зууны турш манжийн дарлалд нухлуулсан ч, далан жил хойд хөршийн хараан дор бөхөлзсөн ч, хоёр их гүрний дунд халаасны өрөө шиг жижигхэн орноо бүтнээр нь хадгалж үлдэх гэж амь насаа хайрлахгүйгээр тэмцсэн өвгөдөөрөө бахархаж байна. Ядарсан задарсан, сэргэсэн мандсан  түүхтэй, ялагдсан, ялсан, бадарсан удамтай, яг одоо Монгол хүн гэдэг энэ үгээр би бахархаж байна. Мориноос өөр унаагүй, тахир сэлэм, махир нумнаас өөр зэвсэггүй, махнаас өөр хоолгүй тал нутгийн зоримог эрс ертөнцийн  талыг морин туурайгаараа тамгалж, дэлхийн дайдыг эзэлж түүхтэй.
"Чинийхээ тухай бодох шиг зовлон алгаа эх орон минь" цааш унших »

Диваажинд хоригдсон азтай бүсгүйн нэг нийтлэлийг уншлаа. Сэтгэл хөдлөөд л... Бас үрийнхээ ямар ч хүслийг биелүүлж чаддаг байсан хөөрхий ээжийгээ санаж жаахан суулаа. Гэвч ээжийгээ санасан сэтгэлийг минь "Хэрвээ хүсэл биелүүлдэг өвлийн өвөө байдаг бол" гэсэн цагаахан бодол хатгаад болдоггүй. Банжиг гэдэг энэ айлд уйлж дуулж, хашгирч орилж, сэтгэлээ дэлгэж байдаг таних болоод танихгүй блогч найзуудынхаа өмнөөс хүслийг биелүүлэгч Өвлийн өвөөд захидал бичихээр шийдлээ.
"Банжигчид болон Банжигмаануудынхаа өмнөөс Өвлийн өвөөд захиа биччихлээ" цааш унших »

Амьдрал яг л хоормог шиг эргэлдэж байна. Ганцхан өдрийн өмнө Нүүдэл хорвоогоос үүрд явчихсан ээжийнхээ тухай нулимс дүүрэн зүйл бичиж байлаа. Харин өнөөдөр энэ зүйлийг бичихдээ нүүрэндээ инээмсэглэл тодруулж байна.
"Ертөнцийн хамгийн сайхан бүсгүй минь, нүүр нь халтар ч, сэтгэл нь толь шиг тунгалаг үр минь" цааш унших »

Цаг  хугацаа ямар хурдан өнгөрдөг юм бэ? Яг нэг жилийн өмнө, яг энэ өдөр, яг энэ цаг хугацаа миний амьдралд томоос том хар ул мөр үлдээчихээд явчихаж.  Урьд нь дотны хүнээ алдсан хүмүүс зүрх зүсэгдтэл чарлаж байхыг би кинон дээрээс л хардаг байлаа. Гашуудаж шаналсан тэр дууг сонсоод “Энэ ямар муухай хоолойтой жүжигчин бэ?” хэмээн тоомсоргүйхэн боддог байж. Тэгвэл өнөөдөр би тэгж бодохоо байсан. Зүрх сэтгэлийг урж тасдсан тэр аймаар дуу ганцаардсан, хүч мөхөсдсөн хүнээс л гардаг юм байна гэдгийг яг нэг жилийн өмнө, яг энэ өдөр ойлгож байлаа. 2008 оны 12 дугаар сарын 23. Надаас цор ганцхан хайртай зүйлийг минь булааж авсан өдөр. Мөрөнгийн нисэх онгоцны буудал дээр хаалга тогшилгүй орж ирсэн тэр хагацалд хөл алдан сөхөрч, бас хөл алдан живсэн өөдгүй өдөр. Гучин жил ухаан суухыг минь хүлээсэн миний ээжий намайг гучхан минут хүлээлгүй явчихсан байсан. Гучин жил хүлээсэн юм чинь гучхан минут хүлээчихгүй дээ хэмээн бодож, шаналж, 365 хоногийг би элээсэн байна.
"ЧӨТГӨР МИНЬ ЧИ ЭНЭ ӨДРИЙГ АВ" цааш унших »

Амьдрал утгагүй байна

Аймаар их зүйлийг би алдсан байна

Гэнэн томоогүй хүсэл мөрөөдлөөс минь хүмүүс хумсалж

Гэгэлгэн гунигийг л надад үлдээсэн байна

Итгэлийг  минь хүмүүс хулгайлж

Ирэх өдрүүдэд найдах хүслийг минь хүртэл аваад явчихаж

Хүйтэн сэтгэлтэй энэ хулгайчдаас болж

Хүнд хүртэл итгэхээ би болчихож

Энэ ертөнц хулгайчаар дүүрэн юм байна

Эргэн ирж байгаа цаг хугацааг би юугаар гоёж амьдрах юм бэ?

  Саяхан дэлхийд  алдартай  “Фортуне” сэтгүүл дээр Алисса Абковицийн бичсэн “Дэлхийг худалдаж авч байгаа Хятад улс” гарчигтай нийтлэл томоохон эдийн засанчид төдийгүй их улс гүрнүүдийн удирдагч нариын анхаарлбг тун их татаж байна. Дэлхий даяараа хятадын мөнгөнөөс айж эхэлсэн бололтой. Үнэндээ манайхтай хаяа залган оршдог энэ гүрэн өчүүхэн муу Монголыг бүү хэл ертөнцийн хамгийн баялаг ордууд аль хэдийнээ хуруу гараа дүрчихсэн гэдэг нь ойлгомжтой болж эхлэв. Хятад улсын данс мөнгөөр бялхаж, Хятадын хөрөнгө оруулагч нар томоохон наймааг тун идэвхитэйгээр хийж байна. Өнгөрсөн арван жилд энэ еотөнц дээр хятадын хөрөнгө оруулагч нар л хамгийн том наймааг, хамгийн олон бүс нутагт хийчихээд байгаа аж.
"Хятадууд дэлхийг худалдан авч байна." цааш унших »

Би нэг их өөдрөг хүн биш, бас тэгтлээ ч их дорд уначихсан гутаранги үзэлтэй хүн бас биш. Гэхдээ их олон удаа ядуу цөлх Монголын тухай, эцэггүй хүүхэд шиг энэ ард түмний тухай бичиж байсан байх юм. Харин өнөөдөр цээжинд минь баяр гэрэлтэж, би чинь ядуу даржин ч гэсэн тусгаар тогтнолоо тив дэлхийд зарласан, эрх чөлөөт орны иргэн хүн шүү гэсэн өөдрөг бодол сэтгэл гижигдээд салахгүй байна. Тиймээ тусгаар тогтнол... Энэ үг сайхан сонсогдож байна. Мартын найман, цэргийн баяр, хосууд
"Гомдох юм алгаа Эх орон минь" цааш унших »