"АМЬДРАЛ ЯГ Л ХООРМОГ ШИГ ЭРГЭЛДЭЖ, ХОШНОГО ШИГ ЧИХЭЛДЭЖ БАЙНА..." цааш унших »
Саяхан Дээлтэй монгол хөдөлгөөн өрнөж, үүнийг дэмжигчдийн уухай Банжигаар нэг цуурайтаж, Монгол хүн гэсэн бахархал өөрийн эрхгүй цээж дэлдэж байлаа. Гэвч гучхан хоногийн өмнө “Монгол хүн”, Монгол дээл”, Монгол ардын уртын дуу” хэмээн хашгирч байсан зарим нэг улс нам гүмхэн болчихож. Их мэдэгдэгчид, хий хөөрцөглөгчид, бас хойш суугчид, айж, түгшигчдийн их давалгаа савангийн хөөс шиг замхарч, хөөрхий гэнэн тэнэг Монголчууд ганцхан асуудал дээр хичнээн их эв түнжингүй, хичнээн их хойрго залхуу болохоо хангалттай нотлож өглөө.
Уг нь Банжигаас гарсан хамгийн сайхан, хамгийн чухал, бас хамгийн их сэтгэл догдлуулсан санал бол “Монголчууд бүгдээрээ ганц өдөр Үндэсний хувцсаараа гоёх, олон зууны турш эдлэж, хэрэглэж ирсэн Монгол дээлээ дэлхийд өмчлөх л санал байлаа. Харамсалтай нь энэ сайхан санаачлагыг ойворгон нэг нь улс төржүүлж, ов зальтай нь мөнгө олох нүх болгон харж, аймхай нэг нь арагш сууж, хойрго нэг нь хойш татаад л замхруулчихаж байх шиг байна.
Бид олон арван жилийн турш хий хоосон “Эх оронч үзэл” хэмээн хашгирч, хонгон дээрээ байгаа хөх толбоор гайхуулж, цээжээ дэлдэн орилцгоосон. "МОНГОЛЧУУД АА. НҮДНИЙ БУЛАЙ БОЛЦГООГООД ДУУСАХ ЮМ БАЙНА Л ДАА" цааш унших »
Сүүлийн үед үндэсний өв соёлийн тухай яриа дэгдэж, сэтгэл сэргэж байна. Гэвч бид нарт бодох, тунгаах зүйл цөөнгүй гарч ирээд байгааг дуугай хараад сууж зүрхэлсэнгүй. Тиймээс хэдэн үг хэлчихий гэж бодлоо. Бас битгий мушгиад гуйвуулаад байгаарай гэдгийг түрүүлээд сануулчихмаар байна.
Монгол дээл, хөөмий гэх мэт үндэснийхээ өв соёлыг хадгалан үлдэх сайхан санаачлага гарч, олон хүн дэмжиж байна. Би ч ялгаагүй тэдний л нэг. Үүнийг дагаад Монгол хүн монгол хүн болж төрснөөрөө бахархаж, эх орон нутаг усаа гэсэн халуун дулаан сэтгэлтэй байгаасай гэж үнэхээр хүсч байна. Гэвч сүүлийн үед зарим нэг блогчид санаатай санаагүй нь мэдэгдэхгүй яс хаясан, бусдыг элдвээр дайрч доромжилсон, элдэв үймээн самуунд уриалан дуудсан, үнэн худал нь мэдэгдэхгүй мэдээллийг цуу болгон тараасан өнгө аястай бичлэгүүд олноор тавигдах боллоо. Тиймээс та бүхэндээ хандаж байна. "Банжигчидаа. Хий хөөрцөглөж, хоосон сүржигнэж байж дахиад бусдын идэш болчих вий дээ бид нар" цааш унших »
Ойрд Банжигчдын үндэсний үзэл сэргэж, өв соёлынхоо тухай бичиж, дуулж, бас санаа зовж байгаад сэтгэл сэргэж, санааны мухарт олон жилийн турш нойрмоглон байсан Монгол хүний бахархал сэрж, омогшсон зүрх цээжээ дэлдэн цовхчиж байна.
Зуун, зууны турш манжийн дарлалд нухлуулсан ч, далан жил хойд хөршийн хараан дор бөхөлзсөн ч, хоёр их гүрний дунд халаасны өрөө шиг жижигхэн орноо бүтнээр нь хадгалж үлдэх гэж амь насаа хайрлахгүйгээр тэмцсэн өвгөдөөрөө бахархаж байна. Ядарсан задарсан, сэргэсэн мандсан түүхтэй, ялагдсан, ялсан, бадарсан удамтай, яг одоо Монгол хүн гэдэг энэ үгээр би бахархаж байна.
Мориноос өөр унаагүй, тахир сэлэм, махир нумнаас өөр зэвсэггүй, махнаас өөр хоолгүй тал нутгийн зоримог эрс ертөнцийн талыг морин туурайгаараа тамгалж, дэлхийн дайдыг эзэлж түүхтэй. "Чинийхээ тухай бодох шиг зовлон алгаа эх орон минь" цааш унших »
"Банжигчид болон Банжигмаануудынхаа өмнөөс Өвлийн өвөөд захиа биччихлээ" цааш унших »
"Ертөнцийн хамгийн сайхан бүсгүй минь, нүүр нь халтар ч, сэтгэл нь толь шиг тунгалаг үр минь" цааш унших »
Цаг хугацаа ямар хурдан өнгөрдөг юм бэ? Яг нэг жилийн өмнө, яг энэ өдөр, яг энэ цаг хугацаа миний амьдралд томоос том хар ул мөр үлдээчихээд явчихаж. Урьд нь дотны хүнээ алдсан хүмүүс зүрх зүсэгдтэл чарлаж байхыг би кинон дээрээс л хардаг байлаа. Гашуудаж шаналсан тэр дууг сонсоод “Энэ ямар муухай хоолойтой жүжигчин бэ?” хэмээн тоомсоргүйхэн боддог байж. Тэгвэл өнөөдөр би тэгж бодохоо байсан. Зүрх сэтгэлийг урж тасдсан тэр аймаар дуу ганцаардсан, хүч мөхөсдсөн хүнээс л гардаг юм байна гэдгийг яг нэг жилийн өмнө, яг энэ өдөр ойлгож байлаа.
2008 оны 12 дугаар сарын 23. Надаас цор ганцхан хайртай зүйлийг минь булааж авсан өдөр. Мөрөнгийн нисэх онгоцны буудал дээр хаалга тогшилгүй орж ирсэн тэр хагацалд хөл алдан сөхөрч, бас хөл алдан живсэн өөдгүй өдөр.
Гучин жил ухаан суухыг минь хүлээсэн миний ээжий намайг гучхан минут хүлээлгүй явчихсан байсан. Гучин жил хүлээсэн юм чинь гучхан минут хүлээчихгүй дээ хэмээн бодож, шаналж, 365 хоногийг би элээсэн байна. "ЧӨТГӨР МИНЬ ЧИ ЭНЭ ӨДРИЙГ АВ" цааш унших »
Амьдрал утгагүй байна
Аймаар их зүйлийг би алдсан байна
Гэнэн томоогүй хүсэл мөрөөдлөөс минь хүмүүс хумсалж
Гэгэлгэн гунигийг л надад үлдээсэн байна
Итгэлийг минь хүмүүс хулгайлж
Ирэх өдрүүдэд найдах хүслийг минь хүртэл аваад явчихаж
Хүйтэн сэтгэлтэй энэ хулгайчдаас болж
Хүнд хүртэл итгэхээ би болчихож
Энэ ертөнц хулгайчаар дүүрэн юм байна
Эргэн ирж байгаа цаг хугацааг би юугаар гоёж амьдрах юм бэ?
"Хятадууд дэлхийг худалдан авч байна." цааш унших »
"Гомдох юм алгаа Эх орон минь" цааш унших »
"ЭНЭ ӨДӨР БИ ДАНДАА ХУДЛАА ХЭЛДЭГ БАЙЛАА. ОДОО Л ҮНЭНИЙГ ХЭЛЬЕ" цааш унших »
"ЦАГ ХУГАЦАА ГЭДЭГ ХУЛГАЙЧ ЭР" цааш унших »
"Эрээний нэг муу наймаачин Монголын бүдүүн даргын тэнэгийг гайхаж байна" цааш унших »
"Манайхаар нэг орж ирээд гэр орныг минь хараадахаач" цааш унших »
Гэр бүлийн амьдрал амттай. Гэхдээ үргэлж хуримын өдөр шиг сайхан байдаггүй. Эр эм хүмүүс бие биендээ хичнээн их хайртай байсан ч бас л үргэлж сайн сайхан ааш гаргаж, сайхан сайхан амьдраад байж чаддаггүй. Амьдралын утга учир нь яг юу юм бэ? Яагаад залуус гэрлээд, долоо найман жил хамт амьдраад, үр хүүхэдтэй, орон байртай, тодорхой ажилтай, боломжийн амьдралтай болоод эхлэхээрээ бие биенээсээ уйдаж эхэлдэг юм бол? Урьд нь бие биенээ харахаар л инээд нь хүрдэг, хамт л байвал аз жаргалтай байдаг байсан хүмүүс яагаад гэнэт жаахан юм болохоор л ямар ч утга учир уурлаж эхэлдэг юм бол? Эрчүүд яагаад эхнэрээсээ өөр хүн сонирохдог юм бол? Яагаад хүний амьдралд нууц амраг байдаг юм бол? Эрчүүдэд нууц амраг илүү хэрэгтэй юу, эсвэл эхнэр илүү хэрэгтэй юу? Эрчүүд нууц амрагийнхаа өврөөс гарч гэртээ ирчихээд эхнэртэйгээ нэг хөнжилд орохдоо яг юу боддог бол? Эхнэр ухаантай байх хэрэгтэй юу, эсвэл секси байх ёстой юу? Нууц амрагаа эхнэрээсээ дээш тавиад эхэлбэл тэр хүний амьдрал яаж өөрчлөгдөх бол? гэсэн хэдэн асуултанд хариулж өгөөд, надад нэг туслаадахаач залуусаа. Би өөрийнхөө сайн мэдэхгүй зүйлийг бичих хэрэгтэй болчихоод байна. Таны санаа, та нарын бичиж үлдээсэн болгон дараа нь нэг зохиолд тусч үлдэх болно. Гуйж байнаа залуусаа...
"Хөвсгөлийн цэнхэр уулс зулайгаасаа эхлэн бууралтаж байгаа даа..." цааш унших »
"Нулимсны үнэр" цааш унших »
"Залуусаа монголоороо эргэж ирээрэй" цааш унших »
За техникийн дэвшлийг мэдэрхээр шийдэж, хэдэн жил нүдсэн муу компьютерээ гаргаад хаячихлаа. Байнга тасарч нерви бардаг интернетийн утсаа салгачихлаа. Нэг ноотбүүк гээч юм олж аваад модемь гэдэг юм залгачихлаа. Түүнээс хойш амьдрал өөдлөхөө байв. Хаана нь юу ч байгаа юм бүү мэд. Блог дээрээ бичсэн ганц хоёр өгүүлбэрийг маань гаргаж уншдаг хүн ч байхгүй, Сарнайхаас эхлээд олон хүн гомдол гаргаж эхэллээ. Үнэнийг хэлэхэд өөрөө ч өөрийгөө олохоо болив. Бүр орон гэртээ "Зочин" гэсэн хачин нэрээр ордог болж, ёстой гэрээсээ хөөгдсөн хүн шиг л хэдэн долоо хоногийг барж байна. Бичсэн зүйл чинь сувс боллоо гэж Чабу агсам тавиад, жиргээ Бялзуух байн байн утас цохиод сандаргаж байна. Ёстой нөгөө шидийг олоод нисэхийг шахав, шидэмсээр боогдоод үхэхийг шахав гэж хэлсэн гүзээний үлгэрээр л амьдарч байна шүү дээ. Сүүлийн хэдэн бичлэг танигдахгүй байвал уучлаарай. Нөгөө Нүүдэл чинь гаргаад хаясан муукомпьютерээ олж авах, алдаагаа засах гээд завгүй байна
"Би уйлж байна" цааш унших »
